
هنرمندان باستان، انسان هایی با هوش و دارای احساس های لطیف بوده اند؛ با ساده ترین ابزارهای های در دسترس خود، زیباترین آثار هنری و علمی را از خود به یاد گار گذاشته اند؛ که برای فهم آثار هنری و علمی آنها، سال ها مطالعه و بررسی میدانی می طلبد. هنرمندی با نقاشی یک درنا (منقار کوتاه)، ضمن اینکه محیط اقلیمی خود را روایت کرده، تفاوت درنا با لک لک ها، حواصیل ها( بوتیمار یا غمخورک، گاوچرانک ، قار و…)، اکراس ها، کفچهنوک ها و… به نمایش گذاشته است. هنرمندانی که دیده های خود را با روایی هنری بالا بدقت تمام همچون صحنه ی واقعی به تصویر پیامی کشیده اند.
آن نقاشی های کهن، بعدها با همان سبک های هنری و پیام های یکسان، طرح روی سفالینه های پیشا تاریخ ایران شده اند.
ستم است؛ آنقدر بی اطلاع باشیم که آن نقاشی های کهن و کم نظیر را نقاشی های چوپانی و حاصل بازیگوشی های کودکانه بگوییم.
با احترام- محمد ناصری فرد
مرداد ماه 1405



